Rozdział 9

Chłopak położył mi dłonie na pośladkach i przysunął do siebie, a ja założyłam mu ręce na szyję. Po chwili nasze twarze zbliżyły się do siebie, a nasze usta złączyły w pocałunku. Jak dla mnie, ta chwila mogłaby nie mieć końca.
- Jak ja cię kocham - powiedział swoim męskim, ostrym, a jednocześnie łagodnym głosem.
Wpatrywałam się w jego oczy. Miały piękny, brązowy kolor. Nie był to zwykły brązowy. Ten miał coś w sobie. Ten kolor był inny, niż wszystkie inne...

***

Otworzyłam powoli oczy. Znajdowałam się w swoim pokoju, a dokładniej, w łóżku. Przez chwilę zastanawiałam się, co mi się śniło. Miałam czarną dziurę i obraz w głowie. Oczy w kolorze niezwykłego brązu. Reszta była jak za mgłą...

***

- Cześć Kim - powiedziała ciocia, gdy tylko zeszłam na dół.

- Cześć - odpowiedziałam.

Naglę, w całym domu, rozległ się dźwięk dzwonka. Wymieniłyśmy się, z ciocią, spojrzeniami, po czym, poszłam otworzyć. Za drzwiami stał wysoki, umięśniony mężczyzna, ubrany w czarny garnitur.

- Dzień dobry - powiedziałam.

- Dzień dobry. Czy zastałem panią Kim Watson? - spytał mężczyzna.

- Tak, to ja. W czym mogę pomóc?

- Mogę wejść?

____________________________________________________________
Czytasz, to zostaw po sobie ślad w postaci komentarza. Dla ciebie to tylko chwila, a dla mnie motywacja, do dalszego pisania.